bana gidiyorsun seni de getir

enderemiroğlu’nun sağlam şiirlerinden biri.



gecem benim gecem ısırılmış yerleriyle akdenize değen yeşil bir elmanın yarısıdır

gecem benim gecem incinmiş uçlarıyla akgöğsümü delen ehil bir kalbin ağrısıdır



gecem benim gecem bedenimi saran safran gizli eczâ yapışkan ve siyah bir zardır

gecem benim gecem zamanla kokular karışır kara şarap kırmızı tütsü bunu büyü ıslak



gecem benim gecem ağlar beklenen sesinde karanlık olan suyun hilâl hüznüyle aydır

gecem benim gecem sadece bana batar tuz yarayı dağlar deniz suyu canım parçasıdır



gecem benim gecem dilimde tenin dudağı boyayan taflan çarşafa dağılmış bir nardır

gecem benim gecem senin yokluğunda uyanılmış bir rüyâ çadırları toplanmış bir ovadır



gecem benim gecem kızı alınmış bir uyku ipi çözülmüş kara taşlarıyla cam bir tesbih

gecem benim gecem tenha vakitlerde gizlice ağladığım pıhtılaşmayacak bir kandır



gecem benim gecem toz duvara işlenmiş soyumla kara kalem dört isim dört addır

gecem benim gecem her şey biter herkes gider sonsuz olan zan altında kalan bir candır



gecem benim gecem kâbuslar usulca akar ovalardan kan dağlar şimdi kar altındadır

gecem benim gecem paslı hafızadır sevdiğim aynalar seviştiğim kadınlar kadardır



gecem benim gecem istesen de o ince serum parmaklarınla artık bana asla dokunamazsın

gecem benim gecem gözümde yaşsın birlikte yürüdüğümüz gündüzler şimdi toz dumandır



gecem benim gecem bütün şarkılar eksik ıslıklar sahte zevkler geçici ve aşklar yalandır

gecem benim gecem artık sözler yavan göğsüm kan revan bedenden geriye kalan talandır



gecem benim gecem sarı sahra içi irin ve kara kirli kanla ucu açık zehirli bir yaradır

gecem benim gecem eski gümüşler duvarlara sinmiş kısık sesli şiirler şimdi hatıradır



gecem benim gecem yarım bırakılmış yolculuklar salonu unutulmuş fotoğraflar karadır

gecem benim gecem yanık tütsüler niyeyse eşyadır bir tek satır bir uzun acı ömrü hatırlatır



gecem benim gecem senle alıştığım uyku dudaklarım kurudu karanfil senin son adındır

gecem benim gecem elim sustu beden fanuslu sırtımda benden ağır kara bir ben vardır