ender emiroğlu’nun bir şiiri.
gecem benim gecem ısırılmış yerleriyle akdenize değen yeşil bir elmanın yarısıdır
gecem benim gecem incinmiş uçlarıyla akgöğsümü delen ehil bir kalbin ağrısıdır
gecem benim gecem bedenimi saran safran gizli ecza yapışkan ve siyah bir zardır
gecem benim gecem zamanla kokular karışır kara şarap kırmızı tütsü bunu büyü ıslak
gecem benim gecem ağlar beklenen sesinde karanlık olan suyun hilal hüznüyle aydır
gecem benim gecem sadece bana batar tuz yarayı dağlar deniz suyu canım parçasıdır
gecem benim gecem dilimde tenin dudağı boyayan taflan çarşafa dağılmış bir nardır
gecem benim gecem senin yokluğunda uyanılmış bir rüya çadırları toplanmış bir ovadır
gecem benim gecem kızı alınmış bir uyku ipi çözülmüş kara taşlarıyla cam bir tesbih
gecem benim gecem tenha vakitlerde gizlice ağladığım pıhtılaşmayacak bir kandır
gecem benim gecem toz duvara işlenmiş soyumla kara kalem dört isim dört addır
gecem benim gecem her şey biter herkes gider sonsuz olan zan altında kalan bir candır
gecem benim gecem kabuslar usulca akar ovalardan kan dağlar şimdi kar altındadır
gecem benim gecem paslı hafızadır sevdiğim aynalar seviştiğim kadınlar kadardır
gecem benim gecem istesen de o ince serum parmaklarınla artık bana asla dokunamazsın
gecem benim gecem gözümde yaşsın birlikte yürüdüğümüz gündüzler şimdi toz dumandır
gecem benim gecem bütün şarkılar eksik ıslıklar sahte zevkler geçici ve aşklar yalandır
gecem benim gecem artık sözler yavan göğsüm kan revan bedenden geriye kalan talandır
gecem benim gecem sarı sahra içi irin ve kara kirli kanla ucu açık zehirli bir yaradır
gecem benim gecem eski gümüşler duvarlara sinmiş kısık sesli şiirler şimdi hatıradır
gecem benim gecem yarım bırakılmış yolculuklar salonu unutulmuş fotoğraflar karadır
gecem benim gecem yanık tütsüler niyeyse eşyadır bir tek satır bir uzun acı ömrü hatırlatır
gecem benim gecem senle alıştığım uyku dudaklarım kurudu karanfil senin son adındır
gecem benim gecem elim sustu beden fanuslu sırtımda benden ağır kara bir ben vardır
#822118
