babanin aglamasi

bir oğulun yüzleşmesi en zor anı. hele ki ağlayan babanın sebebi çaresizlikse.

kendi adıma annemin ağlaması artık kanıksanmış bir durumdur. mutlu olur ağlar, üzülür ağlar, gurbete yollanan oğlunun arkasından ağlar, türkü dinler ağlar, çocuklarına, kocasına kızar ağlar, çiçeklerini sever ağlar, çocuğu mutludur ağlar, zeki müren dinler ağlar...
güneşin doğudan doğması gibi.

baba ise herdaim güçlü olmalıdır. çünkü ona böyle olması öğretilmiştir.

hatta bu topraklarda erkeğin ağlaması kadınsıdır, ayıplanacak birşeydir.

ama birgün birşey olur. aslında doğduğu andan beri çaresizdir, yalnız bu ortak bir kaderdir. etrafındaki herkesle aynı sahnede, aynı rolü paylaşmıştır hep ve lanetlemez çaresizliğini. aksine sahiplenir. öyle yapması öğretilmiştir yine. tamahkar ve sırdaştır. herkesin dahil olduğu ama yüksek sesle söylenilmeyen bir sırrın sırdaşı. ortak bir künyeye kazınmış ve lal kalması emredilmiş bir sır.
sınıfsal mahrem.

işte o gün, başka başka sahnelerdeki, başka başka rollerin insanları önünde sır açığa çıkarıverir kendini. üstelik oğul da yanındadır.

mahrem bozulmuştur. güneş batıdan doğuyordur oğul için, baba ağlıyordur.

canım babam.

kelimelerin kifayetsiz kaldigi anlardan biridir. o kocaman elli, kocaman yurekli adam bir cocuk gibi hickira hickira agliyordur karsinizda, susarsiniz, susmaniz gerekir. cocukken onun size yaptigi gibi kucak acarsiniz babaniza, sarilirsiniz. iste o sarilma dunyadaki her seye, herkese bedeldir.

#716460

babaya seni seviyorum diyebilmek kadar zordur babanın ağlaması. zaten baba o kadar dik durur ki, o kadar ağlamazdır ki, mafyanın başına, devlete sıfat yapmışızdır onu. hatta olayı hristiyanlar kadar abartıp allah baba demişizdir kimi zaman.

oysa baba ağlar. sessiz sessiz ağlarken öyle bir ses getirir ki ağlamak bile gelmez aklımıza. anne gibi kolumuz kırıldığında ağlamaz baba. ya da şehir dışına okumaya gittimizde. baba üzüntülere değil, yıkımlara ağlar sadece... ve öyle bir ağlar ki, üzülemeyiz. onunla birlikte yıkılır, o bok çukurundan çıkmanın yolunu ararız.

sık sık karşılaşılmayan , denk geldimi şaşkınlıkla karşılanan eyleme neden olanın kendiniz olduğunu öğrendiğinizde yürek burkan olay.

size, "kazana kazana burayı mı kazandın,hah bi bok becersen şaşarım zaten" der baba siz taşaklı sayılabilecek bir bölümü kazandığınızda.

lakin aynı herif, küçük kız kardeşiniz anaokulundan mezun olurken duygulanıp hüngür hüngür ağlar. "seninle gurur duyuyorum" triplerine girer.

aha bu adam ağlamalıdır. beter olsundur. az bile'dir.