bunu yapan ancak istikrarlı ve düzenli bir insandır. her ayın sonlarında bulaşık yıkar bu tip insanlar. hem de hiç aksatmadan.

ay sonlarında bulaşık yıkamalarının bir sebebi de vardır aslında. düz bir mantık..

maaşların alınmasıyla başlayan ye, iç, sıç, bayıl dörtlüsünün ay sonlarına doğru nakit azalışıyla doğru orantılı olarak azalmasıyla eve kapanma ve acı gerçeklerle yüzyüze kalmanın bir sonucudur. artık para azalmış evde yemek yeme vakti gelmiştir. gel gör ki evde bir adet temzi bir icat yoktur. icat diyorum çünkü evde yemeğe sokulabilecek ne varsa kullanılmıştır. kaşıklar, çatallar, bardaklar, tabaklar, tencereler, kahvaltı tabakları, annenin içine sarma koyup yolladığı plastik kaplar, yoğurt kabı, çay kaşığı, sapı çıkmış kahvaltı çatalı, makarna süzgecinin içinde bile salata yapılmış, çaydanlıkta yumurta kaynatılmış, hatta isim vermek istemiyorum çaydanlığın içinde erimiş yağ bile bulunmuştur.

özetle bulaşık vakti gelmiş demektir. bulaşık yıkarken edilen küfürler, ağlamaklı ses tonları, bulaşık sonrası edilen "bi daha yediğimi yıkayacağm" yeminleri..

değişik bir psikoljik savaş, insanlıkttan, hayattan soğuma evresi. koyayım böyle düzene.

zor iştir. len insan bulaşık yıkamak için aya çıkar mı?


<bkz: ilginç meslekler>
<bkz: bulaşıkçı astronot>

tembelliğin ve pisliğin son noktası.

aynı zamanda evin ortasına sıçarak def-i hacet gideren insandır.

dünyada bin bulaşık yıkamaya bedeldir. **

yer çekimi faktörünü de dikkate alırsak, gerçekten zor iş.*

nasıl yapıldığını unutmaya yetecek kadar fazlaca bir zaman dilimi sonrasında kurumuş yemek artıklarıyla (ocağa geldi cif likit jel) yağlı tavalarla topsuz tüfeksiz savaşa girme eylemi.

kazanan sen olmazsın. o dağ seni yutar. çatallar da gözüne batar.
boşver girişme hiç, ben sana beyaz bayrak dikerim.

neil armstrong'un ay'da omlete abanınca kurumuş yumurta lekelerini temizlemek için yaptığı eylem.

<bkz: ayda bir bulaşık yıkamak bir bulaşık yıkamak dünyaya dönesi gelmemek>*

yıkadıktan sonra bu temizliğin ne kadar süreceğini düşününce yaptıklarının boş olduğu akla geliyor. bir hayal kırıklılığı yaşıyorsun sonra, boşluğa düşüyorsun, lanet ediyorsun çatala, kaşığa, tabağa...

daha kötüsü ne biliyomusunuz her bulaşık yıkamadan sonra insanın ne bilim böyle bunalım, kendinden, hayattan bıkmış bir hale gelmesi. sonra gidersin bilgisayarın başına açarsın ordan bir ibrahim tatlıses' ten sarhoş parçasını elinde de malum bira.

gel de yaşa amk. satmışım böyle hayatı...

*

nihayetinde insanı bir huzur kaplıyor, sanki evren pislikten arınmış da hiç kirlenmeyecek gibi bi duygu fırtınası. hani bi' misafir gelse artık mutfakta da yatabilecek safsatası. iyidir abi ayda bir, tek parçasına dokunulmadan mevsimleri geçirdi o mutfak, o soğuk kış akşamlarında bi' damla suya muhtaç kaldığı zamanlar oldu. bunlar daha ne ki?

yıkamak değil de insana en çok tencereyle bütünleşik, bir ay boyunca rahat rahat ortam yapan bakteri ve küflerle vedalaşmak koyuyor.