bir insanın canını en cok acıtabilecek duygulardan bir tanesidir.
en zoru da o özlemin hic bitmeyecegini bilmek olsa gerek... vatandasın teki gecer karsına, annesinin sabahları yatagını topla diye azarladıgını, ufak tefek atısmalarını anlatır. icin titrer, olsaydı da istedigi kadar kızıp dovseydi diye. eve gidersin, zili calarken olmayacagını bile bile kapıyı annenin actıgını hayal edersin. bir fotografını eline alır, gozlerini kapatıp bagrına basarsın. gercektir sanki, sarıldıgın fotografı degil de annedir. gozlerini acıp bakarsın ki, bu kadar gercekci gelen sey fotograftan ibaretmis. dolabını acarsın, ona ait biseyi alıp sarılarak kokusunu duymaya calısırsın. adını duyunca gozlerin dolar ama aglamazsın, tutarsın kendini, alısmıssındır artık.
bunu yazarken, annem tarafından zıbar yat diye azarlanmak icin sahip oldugum herseyi verirdim lan. sahip oldugum hicbir sey anne kadar degerli olamaz, ayrı mesele...
1.
2.
sıcak havada üşümek gibidir.püf.