bir necip fazıl kısakürek şiiri.
medine
yolunda anne...
ve yanında nur-çocuk...
dönüşünde, betbeniz uçuk,
bir menzile varıp yatağa düştü.
geleceği, rüyasında, açık görmüştü:
onun oğlu, onun oğlu, beklenilen peygamber;
fânileri sonsuzluğa erdirici son rehber...
genç annenin dudağında bir hazin şiir:
her diri can verir, her yeni eskir;
öleceğim ben de, hakikat!
kalacak ismim fakat.
büyük toplumda,
oğlumda...
elveda!
dinmekte seda.
ve açılmakta kafes...
nur-çocuk gözü, son nefes...
yanakları ıslak, eriyiş bitim...
anneden de öksüz kaldı babadan yetim.
melek dedi: «sahibi yok, sevgilinin, yârabbi!»
dedi allah: «sevgilimin ancak benim sahibi!»
üzerinde hiç kul hakkı kalmasın diye,
bu nasip allah’tan o’na hediye.
ümm-ü eymen, sevgili dadı,
onun, yanına aldı.
yön, kutlu ülke,
yol, mekke...
#830837