annenin olmesi

kelimelerin kıfayetsiz kaldıgı, acinin en harman oldugu andır. bogazin dugumlenir, elllerin titret, hayati buyun fonksiyonlarini kaybedersin o an. düşman basina vermesin..

hayatta insanın başına gelecek en kötü durum.

anne ölmez, sadece gitmek zorunda kalır. yine hep yanındadır.

düsüncelerinin tüylerimi ürperttigi, fakat doganin kanunu olarak bir gün gerceklesecek hede. suan karsimda oturuyor annem, cok seviyorum onu. degil ölmek, gitmek zorunda kalacak olsa bile, kendimi rezil, caresiz bitap hissedecegimi biliyorum. o olmazsa bana kim diyecek "pasakli" diye, kim gelecek de sabahlari yürüyüse gitmeden konduracak "hayat öpücügü"mü yanagima, kim kizip bagiracak yatagimi toplamadim diye...kim tutturacak "ne zaman torunlarimi görecegim?" diye? o benim birtanem...caninin parcasiyim onun. gün gelip de ayrilacagimiz bu lanet vakit gelecekse de, ben o ana kadar binlerce kez ona onu sevdigimi, onun harika bir kadin, harika bir anne oldugunu söylemis olacagim kesinlikle.*

dunyada arkanda duran en buyuk desteğin hayatından çekilmesinden sonra tepetaklak gitmendir.sabahlari uyanmanin anlami kaybolur gozunden,ve sen ardinda kalan anne kokusuyla kendini avutursun.

kan görüyorum, taş görüyorum
bütün heykeller arasında
karabasan ılık acemi
uykusuzluğun sütlü inciri
kovanlara sızmıyor
annem küçükken öldü
beni öp sonra doğur beni...

<bkz: hayatın ne kadar ibne olduğunun anlaşıldığı anlar>

yazması bile koyan, hayatın dandikliğinin göstergesi durumdur.

seni doğuran,
büyüten,
bildiğin hemen hemen herşeyi öğreten,
sabahları kahvaltını hazırlamaktan büyük bir keyif duyan,
sana ne yaparsa yapsın off'layıp puff'layarak yapmayan,
senin başını saatlerce okşamaktan asla sıkılmayan,
gecenin köründe " acıktım " dediğinde hemen kalkıp birşeyler hazırlayan,
seni mutlu gördüğünde gözlerinin içi gülen,
her zaman senin iyiliğini düşünen kişinin ölümü hadisesidir.

hayatin ne kadar da gotveren oldugunu gördüğün an.

hastane önünde bekleyip sonuç alınamayan en zor durum bu. tıpkı yaşadığım gibi. 2. bir annem olsa da unutulmuyor hiçbir zaman. dualarımın onunla olması dileğiyle...

o kimdir ki herzaman iyiliğini isteyen..
hangi insan oğludur ki hep gülen..
ağladığını çaktırmayan sen ağlarsan ağlayan...
kimdir ki o hastalandığında yüreğini acıtan...
o kim?beni var eden sonra koyup giden..
sanki izle bak ben gidiyorum
seni burda bırakıyorum
sen benim mucahitimsin,
beklerim seni,
izlerim her daim diyerek terkeden...
gözyaşlarının ardından kesilmeyeceği..
ona herşeyin az olduğu..
sevmelerin,
ağlamaların,
anılarının gülümsettiği dövdüğü anların bile..
kahvaltı sohbetlerinin tükenmediği,gittiğinden sonra kahvaltının yapılmadı..
o anne değil,
o,o kahraman,
o beni yaşatan...
öldüğünde tüm anların filim şeridi olduğu an..

düşüncesi bile korkutan,her akla geldiğinde anneye sıkı sıkı sarılma hissi veren durum.

senın ölme sebebin!!!

"saclarına yıldız dusmus koparma anne"

<bkz: allah geçinden versin>

dun annenızle kavga edıp yatmıssınızdır.ona "benımle ılgılenmedıgını sureklı uzaklastıgını" soyleyıp yakınırsınız.bır yandan kalbınız acır bır yandan kırgınlıgınızı ıcınıze gomersınız ve yatarsınız.sabah kalktıgınızda dayınız, kuzenlerınız, enıstelerınız evdedir.senı almaya gelmıslerdır.bır de o ev yabancıların evıdır.sasırırsınız.dayınızın bogazında bır duyumle anlatmaya calıstıgı seyı kavramaya calısırsınız.
"annen öldü" dedıgınde bısey anlamazsınız.sadece sasırıp "oyle mı?" dersınız.
once gıyınıp yola cıkarsınız.mezarlıga....
cenaze namazı kılınırken tabuta bakarsınız ve o ana kadar beklettıgınız butun ısyanı ortaya dokersınız.sızı kımse durduramaz.aglarsınız...aglarsınız...aglarsınız.
ve artık bıseylerın farkına varmıssınızdır: "annem öldü"...
kımse yok! evden kalabalık cekılır.sen ve ablan kalırsınız basbasa.dayanmak zor. ve bırdaha asla aglamazsınız ve aglamayacaksınız da. hayattan en buyuk tekmeyı yemıssınızdır...uzerınden 5 sene gecer sız hala gulmeye calısırsınız.

ıste tavsıyem sudur kı anne en buyuk hazınedır sıze verılen.onun degerını bılıp hıc bır zaman kalbını kırmamalısınız.*

an itibariyle yilda bir kere elinde ciceklerle dikenli mezarini ziyaret etmek belkide.

doğanın kanunudur
düşünmesi bile kötüdür
kaçınılmaz bir gerçektir.
annelerimizi bir gün kaybetme gerçeğini hiç aklımızdan çıkarmazsak belkide kıymetlerini daha iyi anlarız.

düşüncesi bile kötü olan durum...

kanatların gökler kadar sonsuzken
şevkatin yağmur gibi yağar üzerime
benim için ağlarken
gözyaşların acı verir bana anne

borcun ödenmez ne burda ne de diğer tarafta
hep sonsuz ol
canından bi parçayım
bıraktığın izlerde yoluma bakacağım...
seni çok seviyorum anne.

*

hayatta insanı en çok korkutan ihtimallerin başında gelir annenin ölmesi ihtimali.