annelerin yok yere evhamlanmasi

anne olunca anlayabileceğim durumdur. belki o zaman yersiz olmadığını anlayacağımdır. ancak anne olamayacağım için ayşelerin ve de fatmaların o da olmadı hayriyelerin anne olduklarında anlayabilecekleri durumdur. yavrusunu sevip bağrına basan annenin çocuğu için her an endişe duymasıdır. çocuğu bir yere gideceği zaman, evde tek başına kalacağı zaman anne hep endişe duyar. çocuğunun birkaç saat gülümsemediğini görmek bile anneyi kötü bir şey olduğu yönünde endişelendirir:

-nereye oğlum?
-maça anne.
-hii oğlum kafana birşey atarlar.
-derbi mi anne bu küçük takımla oynuyoruz.
-olsun onların taraftarı yok mu?
-yabancı takım anne bu.
-hii çok da içki içer onlar.

---

-nereye kızım?
-festivale anne.
-hii şu gençlerin haplanıp aynı çadırlarda yattıkları yer mi?
-evet anne ne var bunda?
-kızım bir şey içirip bir şey yaparlar sana.
-anne ben sevdiğim grubu izlemeye gidiyorum.
-aman ne anlarsınız o böğürmelerden bilmem.

---

-senin niye keyfin yok?
-kimin?
-bakıyorum deminden beri bir gerginsin.
-yok be anne.
-kızdan mı ayrıldın? yeni bi kız mı var? paran mı yok? sınav mı kötü geçti?
-e hiçbiri anne.
-dalga geçme anneyle sıpa.

---

-nereye gidiyorsun çocuğum? biz dışarı çıkıyoruz.
-halı sahada maçım var anne.
-kıracaklar bacaklarını iş açacaksın başımıza. yemekler ocağın üstünde. ocağı, tüpü, elektrikleri, muslukları açık unutma, camları kapat.
-peki anneciğim.
-bi kere de peki anneciğim desen ölürsün.
-e dedim ya.
-he alışmışım işte.

<bkz: allahım sana geliyorum>

evladının hasta olmasına, başına kötü birşey gelmesine, kaza geçirmesine, yalnış ilişki içine düşmesine evhamlanması normaldir; fakaaat dışarı çıkmadan önce bir erkeğe "aman yavrum ibnelere dikkat et, götünü başını ellemesinler" denmesi gariptir, onur kırıcıdır, güven zedeleyicidir. *

<bkz: anne baba olunca anlarsiniz>

<bkz: annelerin ayar vermesi>

<bkz: ben sana değil çevreye güvenmiyorum>

ebeveynlerin, coğu zaman bağımlılıkla bağlılık kavramlarının ayırdına varmamış olmalarından ileri gelen bir durumdur aslında.
kendine bağımlı bir cocuk yetiştirmişse bu evham pek yersiz sayılmayabilir.gerci turk aile yapısına bakınca anne baba her halükarda kaygılıdır, pasiftir, içindeki gizli özgüven eksikliğini cocuğuna yansıtır, yansıtabilir. vesselam bu memlekette anne baba olmak hem kolay, hem zordur.

annelerin çocuklarını her türlü zarardan korumaya çalışma amacıyla saçmalamaları, bazen işin dozunu fazlaca kaçırmaları.an itibariyle annem yapmaktadır.

araba ile yolculuk yaparken milyon kere arar. yola çıkarken edilen yegane tembih "aman bu gün salı, sarhoşlar çok olur, dikkat et!!" neden salı? diye düşünmeye gerek yoktur. o gün cuma da olabilir, perşembe de, pazartesi de.. önemli olan bütün sarhoşların yollarda beni beklemesidir. annedir, saygı duyulur, endişelenmesi normal görülür.haberlerde duydukları kazalar karşısında evlatlarının da başına gelir korkusu sarmıştır bünyelerini.

eve doğru ilerlerken telefon çalmıştır. ama yolda ilerlerken öyle şeyler söyler ki, gülmekten kaza yapmak an meselesidir:

+anne : yavrum nerdesin şimdi?
-mor : hoptrik kavşağını geçtim, zuptrik yolundan girdim, 20 km kaldı, merak etme sen...
+anne : iyi tamam çocuğum, hadi üzülme.
-mor : ?!?!?!?!?!

paranoyaklık asamasına gelince insanı cıldırtıyor..annedir iyidir,hostur ama nolur bazen sussundur..bir insan günde sekiz kere aranmaz ki!

yavrum yola cıktın mı?

yavrum nerelerdesin?

cocugum yaklasınca haber ver.

daha inmedin mi?

eve vardın mı?

kapını kilitle delikten bak önce sonra ac kapıyı.

tamamen iyi niyet soz konusu ancak bunaldım anneeee!