atarinin hayatımızda kapladığı yerin büyüklüğüyle doğru orantılı bir boşluktur ki bu her çocuk için epeyce büyüktür. atari saklanır ve hayatımızdan çıkar. işte o andan itibaren evin odalarını derin bir sessizlik ve hüzün kaplar. az önce o mario'nun altınlarının şıngırtısıyla yankılanan duvarlar mahsun ve hüzünlü halde bize bakar. kendimizi koltuktan koltuğa vurur, bomboş ve ne yapacağını bilmeyen biri olarak mallaşırız. lepistes balığı gibi boş boş ortalıkta gezinmeye başlarız. faik'siz safiye gibi oluruz. kolumuz kanadımız kırık bir serçeye dönüşürüz. hayata karşı umudumuz kalmaz.
tsigalko 22.07.2008 16:29#981652