anilarin depresmesi

evi bit pazarı gibi olan benim gibi hastaların, evin içindeki her eşyada saklanmış anıları, o eşyalara baktıkça hatırlayıp, en mazoşist duygular içinde t-shirt ıslatmasına verilen en güzel isimdir..

tehlikelidir. simdi niye? simdi insan orta yasli dünyamiz gibi degil. bence tektonik hareketleri lavlarin disariya cikmasina sebep oluyor sürekli. bünye sönmüs degil de hâlâ aktif yanardaglarla bezeli gibi. kâlp pek derinlerde degil ve sogumamis. gürül gürül akiyor kan alimallah...

üstte görülen etkileri deprem niteliginde. beyne vuruyor üstelik de. düsünmek adami kendinden aliyor ve baska bir yere götürüyor. o vakit insan bir delta ovasi gibi. denize dökülen irmagin boyunda biriktirdigi topraktan bir filiz yesertiyor...oralar oluyor mu sana verimli yesillik?!

her daim olsa keske böyle. olmuyor ama iste. bazi bazi bakiyorsun, volkanlar öyle dövüyorlar ki beyni bir ot bile yeserecek olmuyor yillarca o anilarin müsebbibi insanlar icin buralarda.

amma jeolojik bir entry oldu kardesim bu da.

anıların en olmadık yerde pörtlemesi, korku filminde bir anda ortaya çıkan katiller gibi insana şok yaşatması halidir. bazen sokak ortasında eski bir şarkıyı duymak, yada hain rüzgarın eski bir kokuyu taşıması suretiyle yaşanır. genellikle gözler yaşarır yada kırık bir gülücük gelir konar dudaklara. daha bugün ağlayarak yazdığım bir yazımı gördüm eski bir ajandada. hiç beklenmeyen bir misafir gibi geldi baş köşeye kuruldu. unuttuğum detayları hatırlattı bana. bundan daha iyi anıların depreşmesi olur mu ha?

o aptal gülümsemenin tek nedeni.