ikinci dünya savaşı yıllarında dünyaya gelmiş ’68 kuşağı müzisyenleri, 60’lı ve 70’li yıllarda en ünlüleri ingiltere ve amerika’dan çıkmak üzere müzik piyasasını kasıp kavururken, türkiye de gelişen bu akımlardan nasibini alıyordu. yurtdışında ilk dönemlerde beatles, daha sonraları rolling stones, led zeppelin, yes, king crimson, pink floyd ve bu listenin uzayıp gidebileceği daha bir dolu grup bu kuşağın grupları olarak dünyaca üne sahipti.
bu grupların patlamasının yaşandığı ’67-’68 yıllarında, türkiye’de de başta erkin koray, cem karaca, barış manço ve moğollar olmak üzere birçok grup ve müzisyen kendilerini yurt çapında üne kavuşturacak ilk 45’liklerini çıkarmışlardı ve moğollar’ın ilk dönem klavyecisi murat ses’in öncülük ettiği bir akım olan anadolu pop’un temelleri de yine aynı senelerde böylece atılmış oluyordu.
bu müzisyenler yurtdışındaki akımları oldukça yakından takip ediyorlardı ve farkında oldukları bir şey vardı ki bu da kendi ülkelerinin müziğinin aslında çok köklü bir geçmişe sahip olduğu ve de en önemlisi altmışlı yılların ikinci yarısında temelleri amerika birleşik devletleri’nde atılmış olan psychedelic rock akımının aslında kendi ülkelerinin müziğinin özünde bulunduğuydu. batının ’68 kuşağı hippileri de doğu mistisizmine bol miktarda meraklıydı ve bu konuda bolca araştırma yapıyorlardı. türkiye’de yaşayan müzisyenler ise zaten bu olayın içinde doğup büyümüş oldukları için bu onlar için çok büyük bir avantajdı ve bunu çok iyi değerlendirmesini bilip hem batıdaki dünyayı sallamış grupların çalışmalarından, hem de kendi ülkelerinin yerel müziğinden yararlanarak çok sağlam doğu batı sentezleri ortaya çıkarmasını bildiler.
anadolu rock’un anadolu’daki temsilcileri
* cem karaca
* erkin koray
* barış manço
* ersen
* moğollar
* murat ses
* üç hürel
* kıraç
* haluk levent
* aşka özlem
* yırtık uçurtma
* haramiler
#162415
