toroslar bırakıp gitmişti bolkar dağları'nı, tarsus'a. berdan, varoşların incecik gülü...güneşle karışmıştı gözlerinin rengi. bir çiçek kadar utangaç, oturmuş bolkar dağları'na...
bütün sular berdan çayı'na akıyordu. güneşin ateşini berdan çayı'nda söndürüyorlardı toprağın ırgatları; üstlerinde-başlarında, köylerinin yangınını taşıyan göçerler...
berdan barajından su içen bulutlar, ege dağları'na bıraktılar sularını. yağmur kuşağıydı berdan, bir portakal çekirdeğine saklanmış...
civan perçemiydi kayaları parçalayan...göğsümüzün kızıl gülü çatlattı tohumu. portakal çiçekleri öper gibi açmıştı ege dağları'nda. ölüm kaçacak delik arıyordu elinden...berdan bir sevdaya düşmüş ölümü andırıyordu.
vuruşa vuruşa tutsak düştü. mahpus damında ince ince soluklanan bir top reyhandı. ölüm orucunun ilk gönüllülerindendi. günler yürüyordu. takvim yaprakları birer birer ölüyordu ve berdan sayıklıyordu:
"bizler çok büyük bir insanlık ailesinin fertleri olarak kendimizi hep başlarda hissedeceğiz. çünkü bu insanlık ailesinin fertlerinin önü çok açık. bunu biliyoruz, buna inanıyoruz. biz başarırız..."
yağmur kuşağıydın sen. dağların başına bağladığı gökkuşağı...bir kolunda börklüce mustafa, bir kolunda yıldız ormanları; turnalar dönüyordu başında...berdan, buz beyazı; ay ışığı...
akşam alacasında gökyüzünden kopardığı yıldız alnına taktı...beyaz yıldız, kızıllaştı içindeki yangından...

<bkz: boran fırtınası>

<bkz: bir ömür de>