ahmet altan

kitaplarında erotik unsurları kullandığı için kadınların çok hoşuna giden bir yazardır.
<bkz: aldatmak>

üslup bakımından babasına çekmemiş, bu yüzden evlatlık mı acaba diye düşündüğüm yazar. güzel kelimeleri bir araya getirip hiç bir şeyden bahsetmeyen bir yazar. kitaplarını, özellikle romanlarını okurken elli sayfa atlayıp tekrar başladığınızda konuyu yakalayabileceğiniz yazar. yani neymiş, yazarmış, ama bir şey anlatmazmış.

milliyet gazetesinden atakürt adlı yazısından dolayı uzaklaştırılan, bu vatanı kadın memesine satarım diyen bir zamanların ali kemal'ini andıran şahıs

ortaokullu kizlarin yazar seysi.duygu somurucu basit kalem.

babasi kadar sevimsiz yazar..

oha dedirtir.!!!*
http://www.gazetem.net/ahmetaltan.asp

en uzun gece adlı güzel romanın yazarı. romanlarında ki unsurlar erotizm, siyasal panorama bazı okurlara itici gelebilmektedir kuşkusuz ama yazarlığına, duygusal tahlillerine diyecek yoktur.*

dünyanın en sevimsiz baba oğul gurubunun en sevimsiz üyesi.

<bkz: daltonlar>
<bkz: altanlar>

kitabı çok ucuza satıldığı için kolayca en çok satılan arasına giren yazar. gerçi fiyat, kitabın gerçek değerini karşılıyo ayrı konu.

sevgili yazarimiz(!)(!) ahmet altanin bir yazisi..

biz, o kadar uzun zamandır bu krizlerle yaşıyoruz ki artık bunları “normal”
sanmaya başladık,
nasıl tuhaf bir haleti ruhiye içinde yaşadığımızı anlayabilmek için başka ülkelere gitmemiz,
oradaki insanların doğal davranışlarını görmemiz ve insanlardan yayılan o özgürlük havasını
solumamız gerekiyor.

bu ülke neden böyle bir hastalığa tutuldu?

neden bütün dünyanın ona düşman olduğuna ve onu “bölmek” istediğine inanıyor?

türkiye cumhuriyeti kurulduğundan beri hiç bölünmediğine göre bu hastalığın başlangıç
noktasını osmanlı’da aramamız gerektiğini anlıyoruz.

osmanlı’nın işgal ettiği toprakların tümü “asıl sahipleri” tarafından geri alındı.

yunanlılar yunanistan’ı, bulgarlar bulgaristan’ı, sırplar sırbistan’ı, macarlar macaristan’ı,
araplar arabistan’ı osmanlı’nın elinden kopardı.

imparatorluğun parçalanması dediğimiz şey aslında toprakların gerçek sahiplerine geri
dönmesiydi.

silahla aldığımız yerleri silahla koruyamadık.

zaten bu mümkün değildi.

tarih boyunca bunu kimse yapamadı.

romalılar da, ispanyollar da, portekizliler de, ingilizler de, hollandalılar da, fransızlar da
silahla aldıkları toprakları sonunda sahiplerine iade ettiler.

ingiltere ve ispanya dışında kimsenin pek sorunu kalmadı.

ispanya’nın “bask” bölgesi, ingiltere’nin de “irlanda” ile yani “isimleri” yabancı olan
bölgeleriyle dertleri vardı, bunları önce silahla çözmeye çalıştılar, olmayınca barışçı bir yol
buldular.

biz niye parçalanmaktan korkuyoruz peki?

bu korkunun kaynağı ne?

bizim, “kuzey ırak” ya da “güneydoğu” gibi coğrafi terimlerle andığımız bölgenin gerçek
adının osmanlı’da “kürdistan” olması belki.

değil güneydoğu’ya, bize ait olmayan kuzey ırak’a bile “kürdistan” denmesine tahammül
edemiyoruz.

bir başka ülkenin dışişleri bakanı, bir başka ülkenin topraklarından “kürdistan” diye söz etse
tepki gösteriyoruz.

tepki göstermek sonucu değiştirmiyor, o bölgenin adı kürdistan.

çünkü orada kürtler yaşıyor.

sanırım, toplum ve devlet, “bilinçaltında” oranın “başkalarına” ait olduğuna inandığı için o
bölgenin de ayrılacağından endişe ediyor.

bu endişe o boyutta ki, bütün hayatını türkiye’nin yasaklarla yaşayan bir ülke olmasına
adamış bir darbeci bile “eyalet” düzeninden söz etse onu “bölücülükle” suçlayabiliyoruz.

eyalet düzenine geçersek kürtler ayrılacak bize göre.

devletler, binlerce yıllık alışkanlıklarıyla toprak kaybetmek istemezler, bunu biliyoruz.

ama hiçbir devletin kendisine ait olmayan toprağı silahla elinde tutamadığını da biliyoruz.

bunu bilmemize rağmen sürekli olarak silahla, baskıyla, yasakla kürtleri türkiye’nin parçası
olarak tutmaya çalışıyoruz.

neredeyse bütün varlığımızı, bütün enerjimizi, dünyayla ilişkilerimizi “kürtler türkiye’den
ayrılacak” endişesi üzerine inşa ediyoruz.

bu endişe, türkiye’ye para, zaman, enerji kaybettiriyor.

kürtler de türkler de özgürlüklerinden oluyor.

sürekli bir gerginlik yaşıyoruz.

mutsuzluk hayatın her yanına nüfuz ediyor..

bu “ayrılma” korkusu türkiye’yle dünyayla arasına giriyor, içerde adil bir hayatı bu korku
yüzünden yaratamıyoruz, bu korku yüzünden hukuku zedeliyoruz, bu korku yüzünden devlet
kendi yasalarını çiğniyor.

bu korku bizi mahvediyor.

bana sorarsanız, “ayrılmanın” yaratacağı herhangi bir kayıp varsa, ondan çok daha fazlasını
“ayrılma korkusu” nedeniyle kaybediyoruz.

bu konuyu da bir türlü açıkça, akıl ve mantık ölçüleri içinde konuşamıyoruz.

bir toplum, bu çağda böylesine büyük bir korkuyla yaşayamaz.

bu korkunun bedelini de dünyanın en zengin toplumu bile ödeyemez.

gerçeğe gözlerimizi yummak yerine artık sorunumuzu açıkça konuşmak daha iyi olacak
sanıyorum.

türkiye, kürtlerin bu devletin ve toplumun parçası olarak kalmasını istiyorsa, bu ülkede
kürtlerle türklerin aynı haklara sahip olmasını sağlaması, kürtlerin kendini ikinci sınıf vatandaş
gibi görmesini engellemesi gerekiyor.

baskıyı, yasağı ortadan kaldırmalıyız.

türkiye bütün vatandaşlarına aynı hakları verirse, bu ülkedeki türkler bilinçaltlarında “biz
ülkenin asıl sahibiyiz, bizden başka herkes bizim kölemizdir” inancını bilincine çıkarıp bu
inancın tuhaflığını anlarsa bu sorun çözülür.

korku, korkulan şeyin gerçekleşmesinden daha büyük bedel ödetiyor türkiye’ye.

en ucuzundan “hainlik” suçlamalarıyla, bunu görmeyi, bunu tartışmayı engellemek toplumun
lehine olmuyor.

herkesin susmasını istiyoruz.

susmak gerçeği değiştirmeye yetmiyor.

insanlar ölüyor, yasaklarla bütün ülke hapishaneye dönüyor.

korku, karanlık bir kabus gibi üzerimize çöküyor.
bölünme korkusuyla, bölünmenin yaratacağını sandığımız zarardan daha büyük bir zarar
yaratıyoruz.

artık yeter bence.

her şeyi açıkça konuşalım.

korkularımız yüzünden işler öyle sarpa sardı ki evren bile “acaba federasyon mu yapsak”
demek zorunda kalıp “hainlikle” damgalandı.

korku, korkulandan daha çok zarar verdi bize.

şimdi korkudan kurtulmanın zamanı.

bunun, en azından benim bilebildiğim, tek yolu da konuşmak.

ülkenin geleceğini konuşmanın “ihanet” sayılmayacağını anlamak.

susmak bizi karanlığa itiyor.

bölünmeyelim derken gerçeklerin atında ezilerek paramparça olacağız.

sokağa çıkılamayan şehirler, patlayan suçlar, devlet içinde üste itaatsizlikler, hukuksuzluklarla
o korkunç parçalanma da zaten kendini göstermeye başladı.

bunu istememe hakkına sahibiz.

ve istememeliyiz.

ahmet altan

<bkz: kurdistan cumhuriyeti>

kitaplığımda tüm kitaplarının bulunduğu, romanlarından daha cok denemelerini sevdigim yazar.
hani, bazen insanın kendinde bile anlayamadıgı, çözemediği duygular vardır ya;
hani, yaşantında görüp ,duyup, bir türlü anlayamadıgın duygular vardır ya;
hani, insanın bogazında düğüm olup kalmış, çözülemeyen duygular vardır ya;
hani, nedenini bilmeden aglarsın ya, hani, kızar, öfkelenir, hüzünlenir, aglar, güler, seversin ya;
hani, kendini ve hayatını sorgularsın ,iç çatısmalarında boğulursun ya...

yalan olan, bizim kendi secimimizdir,onu biz toplamıs,yapmak icin emek sarfetmisizdir,o yalan,gercekten daha cok aittir bize. gercek yanımız ise bizim aslımızdır, ama bize ait degildir, hicbir emeğimiz yoktur oluşmasında. gerçekle yalan arasında bölünürüz.'
neden insan elindeki an yaşamak yerine, gelecegiyle ilgili hesaplara takılıp kararsız ve sessiz kalır bir dönemeçte? gelecek belirsiz ve karanlık oldugu icin mi, aydınlık ve belirgin olan anı böylesine yenilgiye ugratır? ve acaba kaçımız gelecek korkusu yüzünden geleceğimizi kaybettik?
sana ulaşamazsam, sesim ve kelimelerim sana degmezse ve sen bana bir daha dokunmazsan, iste o zaman, korkarım o sonsuz ve sensiz bir bosluga yapayalnız dusecegim. beni tut, beni her seye ragmen tut.
tehlikeli iliskıler romanını ilk okudugumda,"sacmalık" diyerek tek kelimeyle özetledigim, yıllar sonra yeniden okudugum da, bütün kitabı çizdiğim, deneme tadında, bir romandır.
ahmet altan kalibresindeki bir yazar icin fazlaca sıradan buldugum aldatmak ise hayal kırıklığına uğramama sebep olmuştu. gazete yazılarının bazıları da benzer hayal kırıklıgı yarattı. 'erguanlar, erguanlar, erguanlar' usta bir yazarın, bir kac cumleyle ifade edebilecegi düşüncelerini, bir sayfa uzatmasını da anlamıs degilim.

her deneme kitabını okuduğumda"bu adam tanıyor beni" dediğim,uslubu ve haya dünyasına hayran olduğum,www.gazetem.net adresindeki yazılarını sürekli takip ettiğim,haryan olunası erkek.entelektüel bir bakış.gerekli bir kalem.

<bkz: vatanı bir kiraz ağacına ve kadın memesine satarım>

<bkz: eldiven>

#386409 entry'deki yazısına karşılık, sıkı ve tam da yerinde bir ayar yemiş olan insandır. bir rivayete göre bu ayarı veren de, değer erbora isimli bir liselidir. görelim:

sayın ahmet altan,
“korkuyla parçalanmak” adı altında bir makale yazmışsınız. okudum, üzüldüm. kendim için değil, ülkem için de değil, sizin için üzüldüm. bu yaşa, bu şöhrete ulaşıp da dünyanın diline destan olmuş kurtuluş savaşımızın nedenlerini hala kavrayamamış olmanız, sizin için gerçekten üzücü bir durum.

diğer ülkelerdeki özgürlük havasını solumamız gerektiğini öneriyorsunuz. oralara gidip özgürlük havası soluduğumda alacağım koku, kesinlikle sizinkinden farklı olacaktır. o havayı soluduğumda sizin aksinize ben, bu ülkelerde diğer ülkelerce sınırlanmamış ya da yasaklanmamış sanayi ve tarım üretimi sayesinde var olan ekonomik özgürlüğün kokusunu duyarım. maliyesi ımf’ye teslim edilmemiş, boğazına kadar borca batmamış, üretmeden tüketmeye zorlanmayan, borç ödemek bahanesi ile kamu kuruluşlarını üç kuruşa satmayan, göz göre göre bankalarını yabancılara kaptırmayan ülkelerin mali özgürlüğünün mis kokusunu içime çekerim. tahkim yasaları ile kirlenmemiş hukuk özgürlüğü, kim bilir ne güzel kokar. askeri alanda özgürlük, silah ve donanım konusunda başka ülkelere, hatta tek bir ülkeye bağlı olmamanın kokusu da çok güzeldir eminim. oysa sizin özlem duymakta olduğunuz ve güzel olduğunu sandığınız o koku, bu ülkelerde kimine tanınan kimine tanınmayan, o çifte standartlı ifade özgürlüğünün pis kokusudur.
sayın altan, bu ülkede ifade özgürlüğü, hakaret sınırları dışında kalmak koşuluyla sonuna kadar mevcuttur. alaylı bir şekilde gülümsediğinizi görür gibi oluyorum. hiç gülümsemeyin çünkü bu gerçeği siz bile çarpıtamazsınız. bakın; siz bu ülkede istediğiniz gibi yazıyor, konuşuyorsunuz, dokunan yok. düşüncelerinize katılmayan bizler tarafından eleştiriliyorsunuz ama siz yine de özgürce konuşabiliyorsunuz. oysa o özgür dediğiniz, pek bir özendiğiniz bazı ülkelerde “ermeni soykırımı bir yalandır, türkler soykırım yapmamıştır” diyeni içeri tıkıyorlar. siz bu gerçeğin bal gibi de farkındasınız ama nedense dile getirmiyorsunuz. onun yerine ülkemizin korku hastalığına tutulduğunu söylemeyi yeğliyorsunuz. bu hastalığın tıptaki adı “paranoya”dır ve bu hastalığa yakalananlara da “paranoyak” derler. bunun bir de tersi var ama. bu kadar rahatlık ve ilgisizlikten kaynaklanan hastalığa da yine aynı tıpta “şizofreni” diyorlar. bilgilerinize sunarım.

şu cümleniz, ne kadar umutsuz bir cümledir: “osmanlının işgal ettiği toprakların tümü ‘asıl sahipleri’ tarafından geri alındı.” yunanlılar yunanistan’ı, bulgarlar bulgaristan’ı, sırplar sırbistan’ı, macarlar macaristan’ı, araplar arabistan’ı osmanlı’nın elinden koparmış. imparatorluğun parçalanması dediğimiz şey aslında toprakların gerçek sahiplerine geri dönmesiymiş. bu satırları yazan, ilkokul mezunu, hayatında tarih okumamış biri olsa anlayacağım ama bu satırlar sizin eğitim seviyenizdeki bir insana hiç yakışmıyor. yunanlılar yunanistan’ı, bulgarlar bulgaristan’ı, sırplar sırbistan’ı, macarlar macaristan’ı, araplar arabistan’ı osmanlı’nın elinden kendi başına mı koparmışlar? bir kere “yunanlı” diye bir şey yoktur. yunan halkı, yunanistan’da yaşar. türkçe dilbilgisi kurallarına göre, ya “yunan” diyebilirsiniz ya da yunanistanlı. yunanlı diye bir şey yoktur. dil bilgisi “sıfır”.
tarih ise “eksi”. yunanların, tarihte türklerle yapıp da, kazanmış oldukları tek savaş yoktur; her seferinde bozguna uğramışlardır. ama her ne hikmetse, savaşı kazandığı halde, masada toprağı kaybeden hep osmanlı olmuştur. yunan’ın arkasında ingiliz gücü olmasa mümkün müdür bu, sorarım? bulgarlar bulgaristan’ı, sırplar sırbistan’ı, macarlar macaristan’ı kendi başlarına mı koparmışlardır? yoksa ikide bir ayaklanıp, doğal olarak da osmanlı’dan müdahale gördüğünde, “yetişiiiin! müslümanlar, din kardeşlerinizi kesiyorlar!” diye yaygara koparıp, rusya’nın desteğini mi sağlamışlardır? peki rusya, bu desteği babasının hayrına mı vermiştir? araplar arabistan’ı kendi çabaları ile mi yoksa ingiliz altınları ile mi osmanlı’dan koparmışlardır? ingiliz, fransız, mezopotamya topraklarında ne arıyordu? tabii ki, bugün abd aynı topraklarda ne arıyorsa, onu!

romalılar da, ispanyollar da, portekizliler de, ingilizler de, hollandalılar da, fransızlar da silahla aldıkları toprakları sonunda sahiplerine iade ettiler ama bir farkla. onlar o toprakları alırlarken, kimi oraların halkını yok etti, kimi de sonuna kadar sömürdü. o topraklardan çıktığında geride açlık, hastalık, sefalet ve ölüm bırakarak çıktı. osmanlı ise silahla aldığı topraklarda kimsenin diline, dinine, kültürüne dokunmadı; sadece vergi aldı, o yüzdendir ki osmanlı topraklarında milliyetçilik kavgaları bu kadar güçlü olabildi. osmanlı yönetiminde bulgar, bulgar olarak; sırp, sırp olarak; arap, arap olarak kalabildi. peki ya bir raundalı’ya, cezayirli’ye ne oldu?

“biz niye parçalanmaktan korkuyoruz peki?”

ingiltere ve ispanya neden korkuyorsa, ondan. üstelik onları bölmeye, içlerindeki halkları kışkırtmaya çalışan da yok. osmanlı’da bölgenin adının ne olduğunun hiçbir önemi yok. önemli olan sömürgeci toplumlara karşı ulu önder atatürk’ün önderliğinde türkü ile, kürtü ile, çerkezi, lazı, arnavutu ile omuz omuza bir kurtuluş savaşı vermiş olmamızdır. türkiye cumhuriyeti'ni birlikte kurmamızdır. aramızdaki farklılıklar değil, benzerliklerdir. ama bugün olduğu gibi o gün de vatanını seven kadar, düşmanla işbirliği yapıp, ülkesine ihanet eden vardı. bugün de benzerliklerimiz yok edilip, farklılıklarımız öne çıkarılmak isteniyor.

“değil güneydoğu’ya, bize ait olmayan kuzey ırak’a bile ‘kürdistan’ denmesine tahammül edemiyoruz.”

demek öyle, sayın altan. peki lütfen söyler misiniz mondros ateşkes antlaşması imzalandığı gün, musul ve kerkük kimin elindeydi? antlaşma kurallarına aykırı olarak, ateşkes sonrası hangi ülke tarafından pervasızca işgal edildi? lozan antlaşmasında çözüme bağlanamayan bu sorun, birleşmiş milletler cemiyetine intikal ettirildiğinde, hangi ülke tarafından, kimlerle işbirliği yapılarak aleyhimize çözümlendi.? efendim?.. ingiltere mi?.. şeyh sait mi?.. sahi mi?..

biz, döndürülen onca dolaptan sonra bu bölgeyi ırak’a bıraktık. artık ortada bir ırak
olmadığına göre?.... gördüğünüz gibi, sandığınızın aksine bölgede söz sahibi olmamız için her türlü nedenimiz var. yıllardır sayısız can alan terör organı burada besleniyor, korunuyor ve palazlanıyor. hala can almaya devam ediyor. üstelik adına “kürdistan” değil, “güney kürdistan” deniyor. sayın altan, bu ülkenin adı güney kürdistan ise, bunun kuzeyi neresi?!!!

“tepki göstermek sonucu değiştirmiyor, o bölgenin adı kürdistan. çünkü orada kürtler yaşıyor.”

orada türkler de yaşıyor, sayın altan. üstelik bölgedeki kürt nüfusu arttırabilmek için oluk oluk para dökülecek kadar çok türk yaşıyor. cümlenizin devamında, sözüm ona alay ederek yaptığınız “bölücülük suçlaması” edebiyatı da içler acısı. bizim elimizde içinde bulunduğumuz tehlikenin belgesi olarak, koca bir tarih var; sizin elinizde ne var sayın altan? ayrılıkçılık bir korku değil, yeni uydurulmuş haritalarla belgelenmiş bir gerçektir. bu toplumun da sorunu iddia ettiğiniz gibi bölünme korkusu değil, planlı, programlı, yüksek ödenekli bölme çalışmalarıdır. bu ülkede kürtlerin türklerle aynı haklara sahip olmadığını iddia etmek için insanın gözünü, kulağını kaybetmiş olması gerekir. bir kürt bugün bir türk’ün sahip olduğu her hakka sahiptir. meclise bakın, kürt milletvekillerinin sayısını bir hesaplayın isterseniz. danışmanları da saymayı unutmayın bu arada. ancak parmak hesabı ile sayamazsınız, size hesap makinesi gerekir. bu ülkede bir kürt milletvekili mi olamıyor, başbakan mı olamıyor, başbakan danışmanı mı, yoksa cumhurbaşkanı mı olamıyor? giremediği şehirler mi var? belli mahallelerde toplanıp, aşağılanıyor mu? okullara, belli yerlere girme, belli iş kollarında çalışma yasağı mı var? bu toplumun, bu devletin ona sağlamadığı ne var? bu mu ikinci sınıf vatandaş? ha, “yüksek makamlara gelen, zengin olan kürtler hep aşiret reisleri, ağalar, diğerleri yokluk içerisinde” derseniz anlarım. ama onun da hesabını topluma ya da devlete değil aşiret reislerine sormanız gerekir. gerek ulu önderimiz atatürk, gerek inönü, gerekse ecevit, zamanında çok uğraştı bu sorun ile ama çözülemedi. çözülmesi, bazı şarlatanların işine gelmedi çünkü. atatürk’ün ölümünden sonra, onun çizgisinden sapılmamış olunsaydı belki çok şey farklı olabilirdi ama olmadı. cahil bırakılan halk ağası için doğup, ağası için yaşayıp, ağası için çalışıp, ağası için ölmeye devam etti. asıl bu sorunu konuşmaya ne dersiniz?

şimdi kürt halkının biraz geçmişine biraz da özelliklerine bakalım dilerseniz.

- tarihte hiçbir zaman kendi başına bir devlet olmamış, hep başka ülkelerin egemenliği altında yaşamış.

- dil özgürlüğünden bahsediliyor. diline bakıyorsunuz biraz arapça, biraz farsça, biraz türkçe; oluyor sana kürtçe.

- bir alfabesi yok; yazılamıyor. bunu da mı türkler engelliyor sayın altan?

- kendilerine ait bir kültürleri yok. en büyük bayramları bile, türklerin artık kutlamayı bırakmış oldukları bayram.

bunlar bir ulus olabilmenin gerekleri ama gelin görün ki, hiç biri tam değil, hiç biri sadece onlara ait değil. neyse, bu bizim değil, yoktan bir ulus yaratmaya çalışanların sorunu. ama olmayan şeyin, özgürlüğünü tanımamakla suçlanmak kabul edilir şey değil. “biz ülkenin asıl sahibiyiz, bizden başka herkes bizim kölemizdir” gibi bir inanç da tamamen sizin ve o yoktan ulus yaratmaya çalışanların uydurmasıdır.

asıl sorun, bazı ülkelerin yöneticileri ile kendine aydın diyenlerde sayın altan. biliyor musunuz ki, bugün birbirine diş bileyen iki ülkenin halkı; iran ve israilliler, antalya otellerinde aynı çatı altında, hiç sorunsuz bir arada tatil yapıp, huzur içinde, kavgasız, dövüşsüz yaşayabiliyorlar? bu ne demektir? bu, gerçekte halkların birbiri ile bir derdi yok demektir. bazı ülke yöneticileri ile sözde aydınlar ortalığı karıştırmasalar, bu dünya üzerinde insanlar kardeşçe, huzur içinde yaşayıp gidecekler demektir. asıl tuhaf olan, bu mümkünken, buna izin verilmemesidir.

kimsenin susmasını istemiyoruz. herkes konuşsun ama yalan konuşmasın, gerçekleri saptırarak konuşmasın. halkın eğitimsizliğinden yararlanmaya çalışarak konuşmasın. evren “acaba federasyon mu yapsak?” demek zorunda mı kaldı yoksa zorunda mı bırakıldı? malum “bizim oğlan” emekli oldu ama bazı görevlerin emekliliği yoktur. korku insanı dinç tutar, düşmanla işbirliği yapanlara karşı uyanık kılar. bizim kurtulmamız gereken “korku” değil “işbirlikçilik”tir. o işbirlikçiler ki; ülkelerini içeriden çürütüp, çökertirler.

o sokağa çıkılamayan şehirler, patlayan suçlar; sakın çökertilen tarım ve sanayimiz, her geçen gün artan işsizliğimiz, bir türlü engel olamadığımız yolsuzluklarımız, gazete ve televizyon programları ile yok edilen ahlak anlayışımızdan olmasın?

bunu istememe hakkına sahibiz.

ve istememeliyiz.

değer erbora

yeni nesil ali kemal dir en sonunda bir yerlerden bağlantı kurabilmiş taraf adlı tam taraf gazeteye kapağı atmıştır , hakkında yazacak o denli çok şey var iken hiç bir şey yazmamak daha sağlıklı olacaktır.
<bkz: satılık villa>

şöyle bir şey yazmış:

(bkz:#1002038)

yazmış olduğu ''ah ahparik'' başlıklı yazısı sebebiyle bbp ankara il yöneticileri hakkında suç duyurusunda bulunmuşlar. işte o yazı http://www.taraf.com.tr/yazar.asp?mid=1820.

<bkz: kılıç yarası gibi>
<bkz: isyan günlerinde aşk>
<bkz: tehlikeli masallar>
<bkz: dört mevsim sonbahar>
<bkz: yalnızlığın özel tarihi>
<bkz: sudaki iz>
<bkz: karanlıkta sabah kuşları>
<bkz: gece yarısı şarkıları>

pkkya bölücü dedikten sonra "bilmem ne çocuğu" kürtler diyip pkk dan daha beter bir bölücülük yapan arkadaşların okuması gereken yazılar yazar bu kişi.

http://www.taraf.com.tr/makale/2347.htm